سرخوردن،در کودکی جذاب بود،و در بزرگسالی ،هولناک...

یکی از سرخوشی بود و دیگری،از لغزیدن قطره قطره عمر از میان چنگ...

چه سرخوشند انهایی که جشن میگیرند ،نزدیک شدن بر گورشان را،و شمع فوت میکنن برای ان...

بازهم دلکم بی بهانه، هوای تو را کرد ...

و این دل ترسوی من

نرسیدنهای به تو را ،منطق، جلوه داد...

خدا گواه است

در طی طریق رسیدن به تو

فیلسوف ترین فیلسوفم

خودم میدانم

به رویم نیاور زندگی

که ما عادت کرده ایم

کاستی ها را پشت دیوار مصلحت و قسمت بپوشانیم

چه میگویم؟

باز شب شد!

خزعبل و لات الات شروع شد

گفتم ات که:

همه چیز از یک استفراغ ذهن ، شروع شد

و ناتوان ، نام بی وجودی را ، سفسطه کرد به نام:فلسفه!

خوش باش!

" من بیمارم"

شجاعت یک انسان است...

"همه بیمارند"

حماقت, تک به تک یک ملت است

ملتی که از اعتراف میترسد

و رشد نمیکنم

دقت کن

دهانت به چه باز میشود

من اسایش میخواهم...

برای ادامه ی زندگیت ، گاه باید, یکسری ادمهای اطرافت را به سطل اشغال بیندازی و بگذری...

عبور،

عبور،

عبور باید, کرد...

درد،اندوه ایستادن بر دوراهی است.

و مرگ،نداشتن هیچ راهی ...

زمانه, هرچه ادمهایش بدتر میشوند،بی برکت تر میشود و تندتر میگذرد.

سالها جلدی میروند.و هر سال ،جلدتر از پارسال

تو گویی ، زمانه, میخواهد ما انسانهای بدش را زودتر استفراغ کند...

راست میگفت، رفیق, جان!

ارمغان زندگی غربی اینست که هرچه هم دور و برت را شلوغ کنی باز هم اخر شب در چاردیواریت ،تنها هستی.

و چه چیزی بدتر از غربت و تنهایی...

روزگار ،روزگار رفتن ،دیدن و شنیدن،در جهت چشیدن معنای زندگی است.

در این چشیدن ،اجبار نهفته است و خلف از ان،تاوان سنگینی دارد.

پیش بسوی دانایی, و بینایی